Ήταν 1^η Απριλίου 1989, όταν η Κύπρος ελευθερώθηκε για λίγο. Ήταν εκείνη τη νύχτα, που οι φοιτητές της Π.Ε.Ο.Φ πήραν στις πλάτες τους τον στεναγμό του Πενταδακτύλου και τον μετουσίωσαν σε αντικατοχικό αγώνα.  Ήταν πριν από 31 χρόνια, όταν το αντικατοχικό αντιομοσπονδιακό φοιτητικό κίνημα όρθωσε το ανάστημά του μπροστά στην ημισέληνο και ας ήταν μίλια μακριά από την κατεχόμενη Κερύνεια.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 1989 για τον εορτασμό της 1^ης Απριλίου, η Π.Ε.Ο.Φ διοργάνωσε πορεία με προορισμό το Τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης, δίνοντας έτσι και αντικατοχικό χαρακτήρα στις εκδηλώσεις της. Το κλίμα ήταν τεταμένο από την αρχή, όπως και σε προηγούμενες παρόμοιες πορείες. Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας, φοιτητές επιχείρησαν να εισέλθουν στο προξενείο σπάζοντας το κιγκλίδωμα στην πύλη του κτιρίου. Άντρες της Ελληνικής Αστυνομίας και διπλωμάτες του Τουρκικού Προξενείου, τους απώθησαν πριν καταφέρουν να μπουν μέσα, με τους υπόλοιπους διαδηλωτές να φωνάζουν συνθήματα εναντίον των Τούρκων και της κατοχής.

Τα επεισόδια αυτά τράβηξαν την προσοχή των παρευρισκομένων που δεν πρόσεξαν τις προσπάθειες ενός άλλου φοιτητή να εισέλθει στο χώρο του προξενείου με πιο ανορθόδοξο τρόπο. Σε ανύποπτο χρόνο ο τότε 20χρονος Π.Ε.Ο.Φίτης Γ.Κ., κατάφερε να περάσει τον αστυνομικό κλοιό, να πεταχτεί πάνω από το κιγκλίδωμα ύψους επτά μέτρων και να αναρριχηθεί στον ιστό δεκατεσσάρων μέτρων, όπου κυμάτιζε η Τουρκική σημαία. Προσπαθώντας να την κατεβάσει, ακούστηκαν 4 πυροβολισμοί μέσα από το προξενείο και επικράτησε πανικός. Ο Γ.Κ απτόητος συνέχισε το έργο του, ώσπου τελικά κατάφερε με τα δόντια του να σκίσει την τουρκική σημαία και να την κατεβάσει.

Φυσικά ο Γ.Κ και οι υπόλοιποι «ταραχοποιοί» συνελήφθησαν και κρατήθηκαν για ένα βράδυ στην αστυνομική διεύθυνση Θεσσαλονίκης και το επόμενο πρωί οδηγήθηκαν στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, όπου τους καταλογίσθηκαν επτά κατηγορίες με την κυριότερη να είναι η «διατάραξη των σχέσεων ανάμεσα στα δύο κράτη». Μετά το επεισόδιο, o φοιτητής που κατέβασε τη σημαία είχε δηλώσει χαρακτηριστικά στην ελληνική τηλεόραση σχετικά με το περιστατικό. «Εκείνη τη στιγμή ένιωθα σαν να κατέβαζα την τουρκική σημαία από το δικό μου σπίτι, στον κατεχόμενο από τους Τούρκους, Καραβά». Στο ένα από τα τρία δικαστήρια που πραγματοποιήθηκαν οι εννιά κατηγορούμενοι αθωώθηκαν, καταθέτοντας μάλιστα ως μάρτυρες υπεράσπισης τους και τότε σημαντικά πρόσωπα της Θεσσαλονίκης, όπως ήταν ο πρύτανης του Α.Π.Θ.

Δεν επιδέχεται αμφισβήτησης το θάρρος και η τόλμη που χρειάστηκε εκείνη η νεανική ψυχή για να αψηφήσει κάθε πιθανή απειλή και να κατεβάσει το πανί της κατοχής. Ποτισμένος με το θάρρος του Παλληκαρίδη που κατέβασε και ξέσκισε τη Βρετανική σημαία από το «Ιακώβιο Γυμνάσιο», το 1952,  ανήμερα της στέψης της Βασίλισσας Ελισάβετ μπροστά στους έκπληκτους αποικιοκράτες, πήρε την απόφαση και έκανε ένα ολόκληρο λαό να νιώσει για μια στιγμή ότι η Κύπρος απελευθερώθηκε.

Επτά χρόνια αργότερα, ο Σολάκης βάδισε στα ίδια μονοπάτια αλλά δεν γύρισε ποτέ. Συνέχισε για την αιωνιότητα. Είκοσι τρία χρόνια μετά τον Σολωμό, ένας δεκαεξάχρονος, αίμα του Ζήδρου, αποφάσισε να ελευθερώσει ξανά την Κύπρο σε μια στιγμή αβάσταχτου πόθου για ελευθερία.

Η ανάγκη για ελεύθερο αέρα είναι αύτη που ωθεί κατά καιρούς, νεανικές, ανιδιοτελείς ψυχές να σταθούν μπροστάρηδες στον αγώνα θέτοντας το «εμείς» αρκετά ψηλότερα από το «εγώ».

«Εδώ σηκώνονται οι πατριώτες όρθιοι,

και υψώνοντας τα χέρια προς τον ουρανόν,

κάνουν τον όρκον.»

Θούριος/Απόσπασμα

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης