Η πανδημία του κορωνοϊού έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που ταλανίζει την κοινωνία του νησιού μας από τη δεκαετία του ’60 μέχρι και σήμερα. Αυτή η πτυχή της πανδημίας έγκειται στο γεγονός ότι μέχρι πρότινος ο πρόσφατα εκλεγμένος πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Μπόρις Τζόνσον, δεν ελάμβανε σοβαρά μέτρα καταπολέμησης του ιού, ακολουθώντας μια δήθεν διαφορετική στρατηγική καταπολέμησής του. Όμως, οι υπερπόντιες Βρετανικές Βάσεις βρίσκονται στην Κύπρο και η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, που αποτελεί την μόνη νόμιμη πηγή εξουσίας στο νησί, ακολουθούσε διαφορετική τακτική.

Οι εργαζόμενοι των βάσεων παρατήρησαν ότι εκεί δεν τηρούνταν ούτε τα στοιχειώδη προληπτικά μέτρα του αυτοπεριορισμού των δύο εβδομάδων για όσους έφθαναν από το εξωτερικό, ενώ τα σχολεία που βρίσκονται στα όρια των βάσεων λειτουργούσαν μέχρι πρόσφατα και σίγουρα μέχρι πολύ αργότερα της αναστολής των διδακτικών διεργασιών από την ΚΔ. Γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι ένα τέτοιο γεγονός επηρεάζει άμεσα και την κυπριακή κοινωνία, εφόσον οι άνθρωποι αυτοί ζουν εντός αυτής. Βέβαια, η διοίκηση των βάσεων υποστήριξε ότι τηρήθηκαν από την αρχή όλα τα μέτρα ασφαλείας που ίσχυαν στην ΚΔ, αλλά οι καταγγελίες των εργαζομένων των βάσεων δεν μπορεί να είναι τόσο αβάσιμες.

Με βάση τα πιο πάνω, τίθεται η απορία εάν είναι λογικό ένα ξένο κράτος να επηρεάζει τόσο έντονα τα τεκταινόμενα της πατρίδας μας. Εάν είναι νόμιμο οι παράλογες αποφάσεις ενός πρωθυπουργού, που βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το νησί μας και τα διατάγματα που υπογράφηκαν από την «αυτού μεγαλειότητα» της βασίλισσας της αγχόνης, που έστελνε 18χρονα παλληκαράκια για απαγχονισμό, να μπορούν να επηρεάζουν σε τόσο μεγάλο βαθμό τη χώρα μας. Ειδικά από τη στιγμή που τα πρώτα κρούσματα του θανατηφόρου ιού, έφθασαν στην Κύπρο από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Κάπως έτσι, μια αναχρονιστική συνθήκη εγκαθίδρυσης μας αναγκάζει να διατηρούμε στο έδαφός μας στρατιωτικές βάσεις μιας ξένης χώρας και να δεχόμαστε τις επιβουλές της στη γη μας. Μια συνθήκη που έχει καταπατηθεί και παρερμηνευθεί ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν, αλλά παρόλα αυτά παραμένουν οι βάσεις στο νησί μας.

Οι «Κυρίαρχες Βρετανικές Βάσεις» όπως αποκαλούνται, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένα αναχρονιστικό αποικιοκρατικό κατάλοιπο. Κατ’ αρχάς, είναι πασιφανές ότι δεν είναι κυρίαρχες, με την απόλυτη έννοια του όρου. Κυριαρχία μπορούν να ασκούν μόνο τα κράτη και για να υπάρχει κράτος επιβάλλεται να υπάρχει λαός. Εφόσον δεν υπάρχει λαός που γεννήθηκε εκεί με την ιθαγένεια του κράτους, δεν υπάρχει λαός που να ψηφίζει νόμους. Οι αποφάσεις λαμβάνονται μέσω διαταγμάτων, ακριβώς γιατί δεν υπάρχουν νόμοι κάποιου κράτους. Επομένως, γίνεται απόλυτα αντιληπτό ότι δεν είναι «κυρίαρχες» οι βάσεις, αλλά είναι ένα νομικό τερατούργημα το γεγονός ότι ονομάζονται έτσι μέχρι και σήμερα, 60 χρόνια μετά το υποτιθέμενο τέλος της αποικιοκρατίας.

Εφόσον είναι πασιφανές ότι οι βάσεις δεν ασκούν κυριαρχία, αλλά απόλυτο έλεγχο και χρήση της περιοχής, όπως αναφέρεται και στο Παράρτημα Β της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης, ΔΕΝ μπορούν επίσης να διατηρούν τα παράνομα δικαστήρια και την παράνομη αστυνομία που έχουν. Το έδαφος που κατέχουν, μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ΜΟΝΟ για στρατιωτική χρήση. Σχετική απόφαση έλαβε και το Ανώτατο Δικαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας σε υπόθεση σχετικά με τα δικαστήρια και την αστυνομία των βάσεων.

Η υπόθεση αφορούσε τον γεωργό, κύριο Χαμπή Χειμώνα, που κατηγορήθηκε από το λεγόμενο δικαστήριο των βάσεων για παρακοή δικαστικού διατάγματος και επίθεση εναντίον «αστυνομικού». Ο ίδιος εφεσίβαλε την υπόθεση και λήφθηκε μια ιστορική απόφαση για την Κυπριακή Δημοκρατία. Στις 23 Απριλίου 2015, δικαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας αμφισβήτησε για πρώτη φορά το δικαίωμα των Βρετανών να ασκούν κυριαρχία επί του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αμφισβητήθηκε ξεκάθαρα η νομιμότητα του «δικαστηρίου της Δεκέλειας» και επομένως και της «αστυνομίας» των βάσεων.

Συγκεκριμένα, η απόφαση αναφέρει «Το όνομα των περιοχών αυτών ελέγχεται από τη λέξη «base», (βάση), το οποίο καθαρά δηλώνει στρατιωτική χρήση. Με βάση την τελεολογική μέθοδο και τις αρχές ερμηνείας, που αναφέρθηκαν πιο πάνω, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι Κυρίαρχες Περιοχές των Βάσεων δεν είναι ούτε κράτος, ούτε αποικία, αλλά περιοχές της νήσου Κύπρου στις οποίες το Ηνωμένο Βασίλειο κατά το χρόνο της εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας της Κύπρου για στρατιωτικούς και αμυντικούς σκοπούς μόνο διατήρησε την επικυριαρχία με τους περιορισμούς και προσδιορισμούς που αναφέρονται στα πιο πάνω διεθνή και διμερή έγγραφα.» Εν κατακλείδι, δεν μπορεί η «αστυνομία» των βάσεων να συλλάβει κανέναν πολίτη. Το μόνο που μπορεί να πράξει, είναι να αντισταθεί σε περίπτωση κίνδυνου της ασφάλειας των στρατιωτικών εγκαταστάσεων.

Άξιο αναφοράς, είναι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν διατηρεί τη δυνατότητα ελεύθερης διάθεσης του εδάφους των βάσεων. Σε μελλοντική μεταφορά του ελέγχου της περιοχής, όταν δηλαδή δεν τα χρειάζεται πλέον ή όταν αναγκαστεί να αποχωρήσει από αυτήν, μπορεί να τα διαθέσει μόνο στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Συνοψίζοντας, οι «κυρίαρχες» στρατιωτικές βάσεις του Ηνωμένου Βασιλείου δεν νομιμοποιούνται να λαμβάνουν αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν αισχύνονται λοιπόν να «καταδικάζουν» και να συλλαμβάνουν τους πολίτες της ΚΔ; Δεν φτάνει που χρησιμοποιούν το νησί μας ως ορμητήριο για τις επιχειρήσεις τους στην Μέση Ανατολή, προσπαθούν να επιβάλουν και τα συμφέροντά τους σε αυτό με ακόμα πιο άμεσο τρόπο.

Είναι γνωστό ότι ο μόνος λόγος που διατηρούν ακόμα τις συγκεκριμένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, είναι η στρατηγική αξία του νησιού μας. Έχουμε την ευχή και την κατάρα να βρισκόμαστε σε ένα πανέμορφο νησί που είναι τόσο κοντά στην φλεγόμενη Μέση Ανατολή, στην Αφρική, αλλά και στην Τουρκία. Για αυτόν τον λόγο, παρά το ότι τα περισσότερα εδάφη που χρησιμοποιούνταν ως στρατιωτικές βάσεις έχουν επιστραφεί στις κυρίαρχες χώρες τους, στο νησί μας ακόμα παραμένουν.

Παρόλα αυτά, στο χέρι μας είναι να πράξουμε τα απαραίτητα για την άμεση και πραγματική από-αποικιοποίηση της Κύπρου με όσα μέσα διαθέτουμε. Είναι παράλογο 60 με 70 χρόνια μετά την υποτιθέμενη θέσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ένα μοναρχικό καθεστώς να διατηρεί το βόρειο τμήμα της Ιρλανδίας κατεχόμενο και στρατιωτικές βάσεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη χώρα του. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Μαυρικίου, για τον οποίο λήφθηκε πρόσφατα γνωμοδότηση από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ότι πρέπει να από-αποικιοποιηθεί άμεσα, καθώς οι στρατιωτικές βάσεις του ΗΒ που διατηρούνται εκεί είναι αποικιοκρατικό κατάλοιπο και πρέπει να τερματιστεί.

Ένα μικρό νησάκι στον Ινδικό Ωκεανό κατάφερε να φέρει τους «λόρδους» της Αγγλίας προ των ευθυνών τους και να κερδίσει μια γνωμοδότηση που θα τη χρησιμοποιήσει προς το συμφέρον του. Επομένως, για την Κύπρο που είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ισότιμο μέρος μιας διακρατικής συμφωνίας ενεργειακού ενδιαφέροντος για τη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, είναι πέρα για πέρα αδήριτη ανάγκη να κινηθεί προς την κατεύθυνση της άμεσης αποχώρησης των βάσεων και των Βρετανών από τη χώρα μας.

Εξήντα χρόνια μετά την εγκαθίδρυσή τους και βρισκόμαστε εντός της δίνης ενός πολυσήμαντου χρονικού ιστορικού πλαισίου. Το ΗΒ έχει αποχωρήσει από την ΕΕ και υποσκάπτει οποιαδήποτε προσπάθεια της χώρας μας για επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου, την ίδια ώρα που επιχειρεί την προάσπιση των «δικαιωμάτων» των τ/κ, αγνοώντας την εισβολή και τα 46 χρόνια κατοχής. Επίσης, μια νέα πανδημία έχει εμφανιστεί και οι βάσεις στην Κύπρο επηρεάζουν την δημόσια ασφάλεια του νησιού μας. Επιπρόσθετα, η χώρα μας έχει μετατραπεί σε έναν κομβικό παράγοντα της ενεργειακής πολιτικής της περιοχής μας, επιτυγχάνοντας να εξασφαλίσει καθοριστικές συνεργασίες με μεγάλες κρατικές ενεργειακές εταιρίες και με χώρες της περιοχής. Επομένως, επιβάλλεται να θεσπιστεί μια πολιτική εκσυγχρονισμού του θεσμού των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην πατρίδα μας, θέτοντας ως βασικές προτεραιότητες την πραγματική Απελευθέρωση της πατρίδας μας που θα προστατεύει τα δικαιώματα των Ελλήνων της Κύπρου και την αποχώρηση των λεγόμενων «κυρίαρχων» βρετανικών βάσεων. Για αυτά αγωνίστηκε ο Βαγορής και Γληόρης. Για αυτά θα αγωνιστούμε και εμείς.

ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης