Στο τέλος του έφτασε για άλλη μια χρονιά το τριήμερο αντικατοχικών εκδηλώσεων για καταδίκη της παράνομης ανακήρυξης του ψευδοκράτους στην κατεχόμενη γη μας. Συγκεκριμένα, η Τουρκία στις 20 Ιουλίου το 1974 εισέβαλε στην πολύπαθη Κύπρο μας και έκτοτε κατέχει το 37% της ιδιαίτερης μας πατρίδας. Τα θύματα της τουρκικής θηριωδίας, δηλαδή οι πεσόντες οι αγνοούμενοι και οι πρόσφυγες, έχουν φτάσει σε αριθμό πάνω από 200 χιλιάδες.
Οι ορδές του τουρκικού στρατού βίασαν Ελληνίδες της Κύπρου και λεηλάτησαν σπίτια και εκκλησιές του νησιού μας. Ήταν και είναι πρωτάκουστο, να γινόμαστε πρόσφυγες στον ίδιο μας τον τόπο. Στις 15 Νοεμβρίου 1983, η Τουρκία και ο αιμοσταγής Ντενκτάς, ανακηρύσσουν τα κατεχόμενα μας χωριά ως «κράτος». Ένα κράτος το οποίο αναγνωρίστηκε μόνο από τον ίδιο τον δημιουργό του, δηλαδή την Τουρκία. Τότε, ο Ο.Η.Ε με σχετικά ψηφίσματα καταδίκασε το ψευδοκράτος και κάλεσε την διεθνή κοινότητα για μη αναγνώρισή του. Σήμερα, μετά από 36 χρόνια το ψευδοκράτος χρήζει έμμεσης αναγνώρισης τόσο από την δική μας πλευρά, όσο και από χώρες της διεθνούς κοινότητας, αλλά ακόμη και από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.
Οι συνομιλίες με τον ψευδοηγέτη και τα ξεχωριστά δημοψηφίσματα που πραγματοποιήθηκαν το 2004 για το Σχέδιο Ανάν, δίνουν την εικόνα ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο ξεχωριστές κοινότητες και όχι ότι στην Κύπρο επικρατεί κατοχή. Με άλλα λόγια, υποβιβάσαμε το Κυπριακό ζήτημα εμείς οι ίδιοι, αφού αντί να το τοποθετούμε ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής, το υποβιβάζουμε σε δικοινοτικό. Η τουρκική πλευρά έχει κατορθώσει στην πάροδο του χρόνου, να τεθεί ως αντιπρόσωπος του ψευδοκράτους σε γραφεία και συνεδριάσεις διεθνών οργανισμών και έχει κατορθώσει να το επισκέπτονται ξένοι αξιωματούχοι. Βέβαια, όλα αυτά με τις δικές μας ευλογίες και το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003.
Ωστόσο, ως αυτόνομοι φοιτητές και Έλληνες της Κύπρου που δεν ξεχνούν και σε καμιά περίπτωση δεν τους κατέβαλε η ηττοπάθεια της δικής μας πλευράς, κάναμε έστω και στο ελάχιστο τον αγώνα μας για Λευτεριά και Δικαίωση. Διοργανώσαμε τριήμερο αντικατοχικών εκδηλώσεων προσπαθώντας να δείξουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι η νεολαία της Κύπρου είναι παρούσα και πως πλανώνται πλάνην οικτράν όσοι ευελπιστούν ότι θα συμβιβαστούμε. Αδιαπραγμάτευτη μας θέση ότι οι αγώνες πραγματοποιούνται στους δρόμους και στις πλατείες, εκεί που οι φωνές δεν φιμώνονται, αλλά αντιθέτως διατρανώνουν την αποφασιστικότητά μας για Λευτεριά.
Οι αντικατοχικές εκδηλώσεις για εμάς δεν ξεκίνησαν στις 13 Νοεμβρίου. Ξεκίνησαν πολύ νωρίτερα με τις προετοιμασίες για τα πανό, την εκδήλωση, την πορεία, τα φυλλάδια και το φλογερό «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ». Ο κάθε ένας από εμάς, αναλαμβάνοντας διαφορετικές αρμοδιότητες, συνέβαλε στην πραγμάτωση του τριημέρου. Την προηγούμενη της έναρξης του τριημέρου, μεταβήκαμε στον Άγιο Δημήτριο για να πάρουμε την ευχή του και τη δύναμή του. Σκύψαμε ευλαβικά το κεφάλι, προσευχηθήκαμε και ζητήσαμε όπως δικαιώσει τον αγώνα μας. Το βράδυ αναρτήσαμε σε κεντρικά σημεία της πόλης, πανό που αναγράφαν «ΤΟ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ ΣΑΣ Η ΜΙΣΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ» και «ΕΞΩ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ».
Για εμάς, η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση των φοιτητών και των πολιτών της Θεσσαλονίκης αποτελεί πρώτιστο μέλημα. Όλοι ήμασταν έτοιμοι για την έναρξη του τριημέρου. Μας καταλάμβανε το άγχος, αλλά ταυτόχρονα και ο ενθουσιασμός. Το άγχος προέκυπτε από την επιθυμία μας για ομαλή διεξαγωγή του τριημέρου και επίτευξη των στόχων μας και ο ενθουσιασμός από τη λαχτάρα μας για αγώνα. Φτάσαμε έξω από το τούρκικο προξενείο λίγο πριν το μεσημέρι. Στήσαμε το αντίσκηνο, τις πινακίδες, τα τραπεζάκια με τα ενημερωτικά φυλλάδια και την έκθεση φωτογραφιών. Η τελευταία συμπεριλάμβανε την τουρκική εισβολή, την προσφυγιά, τους αγνοούμενους, τις πολιτιστικές καταστροφές και τις πρόσφατες θηριωδίες των Τούρκων, όπως τις δολοφονίες των Σολωμού Σολωμού, Τάσου Ισαάκ, Θεόφιλου Γεωργιάδη και εθνοφρουρών στην πράσινη γραμμή.
Υψώσαμε τις σημαίες μας απέναντι στο προξενείο. Την Ενωτική σημαία και τις σημαίες της Βορείου Ηπείρου και των Αρμενίων. Συνυφασμένος ο αγώνας για διεκδίκηση του δικαίου και της λευτεριάς. Επίσης, δέσποζε στο χώρο πλακάτ που ανάγραφε «ΕΣΤΙΝ ΟΥΝ ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ». Ο δείκτης φτάνει στις 12 μ.μ. Ξενικά η συμβολική 48ωρη απεργία πείνας που πραγματοποιείται ως ένδειξη έντονης διαμαρτυρίας, για την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και την κατοχή. Αξίζει να σημειωθεί ότι απεργία πείνας πραγματοποιείτο και στα κρατητήρια των βάρβαρων Άγγλων, όταν ένας αγωνιστής ξεψυχούσε στην κρεμάλα ή μέσω των φρικτών βασανιστηρίων.
Ακολούθως, αφού πήραν όλα τη θέση τους, ξεκίνησε η ενημέρωση σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στο νησί, την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους και την επαίσχυντη λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Πέρα από την ενημέρωση στην Αγίου Δημητρίου, μεταβήκαμε και στην Πλατεία Αριστοτέλους για ενημέρωση περισσότερων συμπατριωτών μας. Το βράδυ, η ενημέρωση σταμάτησε. Ανάψαμε τη φωτιά έξω από το προξενείο και ξεκινήσαμε να συζητούμε για αυτά που αφουγκραστήκαμε από τον κόσμο, για τα κατεχόμενα μας χωριά και για την πολυπόθητη λευτεριά.
Σε αυτό το σημείο, ένιωθες ότι έσμιγαν οι στιγμές και τα συναισθήματα όλων. Η κιθάρα βρήκε τις σωστές συγχορδίες για να αγγίξει την ψυχή μας και να τραγουδήσουμε «καρτερούμεν μέραν νύχταν να φυσήσει ένα άερας…». Σε τέτοιες στιγμές, γινόσουν ένα με τον συναγωνιστή και πιο δυνατός για την επόμενη μέρα. Ξεχνούσες την κούραση, την πείνα και τις αποδοκιμασίες. Ήθελες να συνεχίσεις τον αγώνα μέχρι τέλους. Η πρώτη μέρα έφτασε στο τέλος της λοιπόν. Όλοι ικανοποιημένοι και έτοιμοι να παλέψουν για την επερχόμενη. Κάπου όμως αγωνιούσαμε. Νιώθαμε ότι ο χρόνος λιγόστευε και θα έπρεπε να ενημερώσουμε όσο περισσότερους μπορούσαμε. Να φωνάζουμε συνεχώς και να τους επιδεικνύουμε ότι είμαστε εδώ, παρόντες στον αγώνα.
Ξημέρωσε. Όλοι πρόθυμοι και το ηθικό μας ακέραιο. Η γαλανόλευκη, οι φωτογραφίες με τις μάνες και τα κατεχόμενα χωριά μας και το βλέμμα του συναγωνιστή, μας αναπτέρωναν το ηθικό. Νιώθαμε ακόμη Τον Θεό να μας επισκιάζει, να ευλογεί τα δίκαια. Ξεκίνησε η ενημέρωση από το πρωί. Συζητήσεις, διαφωνίες, αποδοκιμασίες, ευχαρίστηση, χαρά και λύπη. Τα συναισθήματά μας ανάμικτα. Ήμασταν όμως σίγουροι ότι πράττουμε το ορθό. Σταθήκαμε λεβέντικα και ακούραστα να ενημερώνουμε για το μαρτυρικό μας νησί. Ξέραμε ότι η επόμενη μέρα ήταν η επέτειος της ανακήρυξης και φούντωνε μέσα μας το δίκαιο. Η ψυχή μας έτοιμη να σπάσει. Έτοιμη να περάσει τον ψηλό φράκτη του τουρκικού προξενείου και να κατεβάσει το κουρελόπανο της ντροπής όπως άλλοτε.
Βράδιασε και η ώρα πλησίαζε. 12 παρά, όλοι ανήσυχοι και νευρικοί. Σταθήκαμε απέναντι από το προξενείο λες και βρισκόμαστε μπροστά από το συρματόπλεγμα, μπροστά από την κατεχόμενη γη μας. Υψώσαμε τις φωνές μας τόσο δυνατά που αντηχούσαν σε όλη την περιοχή. Τόσο δυνατά ώστε να καταστεί δυνατό να κατανοήσουν οι πάντες πως δεν θα ζήσουμε σκλάβοι στον τόπο μας και πως η Λευτεριά αργά ή γρήγορα θα επέλθει γιατί πολύ απλά τα άδικα δεν ευλογούνται. Ακολούθως, η φωτιά σιγόκαιει όπως και οι ψυχές μας. Έγιναν όμως φλόγες έτοιμες να κατασπαράξουν όποιον στεκόταν εμπόδιο στον δρόμο προς την επιστροφή, φλόγες έτοιμες να κάψουν οποιουσδήποτε σχεδιασμούς ξεπουλούν την πατρίδα μας. Συζητήσεις, αντικατοχικά τραγούδια, συνθήματα, ιστορίες από τους προγόνους και τους γονιούς μας.
Ήρθε το ξημέρωμα της αποφράδας μέρας. Όλοι με άδειο το στομάχι και κουρασμένοι, αλλά κανένας δεν σταμάτησε. Άλλοι έτρεχαν για τα τελευταία της εκδήλωσης, άλλοι ενημέρωναν και άλλοι ετοιμάζονταν για το μάζεμα. Τέλος της συμβολικής απεργίας πείνας, κανείς δεν χαμογέλασε από ευχαρίστηση, γιατί νιώσαμε πως έχουμε να δώσουμε πολλά περισσότερα για τον τόπο μας. Μέχρι να φτάσει το απόγευμα και η εκδήλωση, δεν αναπαυτήκαμε, άλλωστε πώς μπορούμε να το κάνουμε μια τέτοια μέρα; Μέλη της παράταξής μας ανέβηκαν στο σύμβολο της Νύμφης του Θερμαϊκού, τον Λευκό Πύργο και ανάρτησαν πανό με το σύνθημα «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ – 20/07/1974-15/11/1983» και την Κύπρο αιματοβαμμένη.
Προσπαθήσαμε να κάνουμε τα πάντα, προκειμένου να διαδώσουμε ότι στην Κύπρο έχουμε κατοχή και ότι οι Τούρκοι κατακτητές προσπαθούν να νομιμοποιήσουν την εισβολή και την κατοχή στην πατρίδα μας και μάλιστα με τις ευλογίες της δικής μας πλευράς. Ακολούθως, μεταβήκαμε στην εκδήλωση με τη σκέψη και την έγνοια να ακούσουμε και να ενισχύσουμε τις γνώσεις μας. Όντως, ο κ. Καρακωστάνογλου, καθηγητής διεθνούς δικαίου στο Α.Π.Θ και πολύ καλός γνώστης των τουρκικών ενεργειών, μας ανέλυσε τα τεκταινόμενα στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά και ευρύτερα. Επιπλέον, μας αναπτέρωσε το ηθικό και στάθηκε συμπαραστάτης στον αγώνα μας. Την εκδήλωση μας πλαισίωσαν δυο συναγωνιστές με μουσική. Η κιθάρα και η φωνή μας ταξίδεψαν στο όμορφο λιμανάκι της Κερύνειας, στις παραλίες της Αμμοχώστου και στις πορτοκαλιές της Μόρφου.
Με το τέλος της εκδήλωσης, ξεκίνησε η πορεία προς το τούρκικο προξενείο. Όλοι με έναν προβληματισμό, σκεπτικοί και συνειδητοποιημένοι. Νιώθαμε πως φτάναμε στο κατώφλι του κατακτητή και καθήκον μας ήταν να του διατρανώσουμε ότι δεν θα ξεχάσουμε και ότι αρνούμαστε τη γη μας να την κάνει δική του. Τονίσαμε ότι «Η φωνή μας – αιώνες παλιοί που δεν χάθηκαν. Τ’ όνειρο μας – αιώνες που θα ‘ρθουν. Αγρυπνούμε σ’ αυτή τη γωνιά και μαχόμαστε. Η ελπίδα ακονιέται στην πίστη». Φτάσαμε λίγο έξω από το προξενείο. Η απαίτησή μας αντηχούσε στις ψηλές πολυκατοικίες της Θεσσαλονίκης, «ΕΞΩ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ».
Φωνές που διαπερνούσαν το αστυνομικό μπλόκο και έφταναν στο θωρακισμένο προξενείο. Ακολούθως, άναψε η φλόγα του «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ». Τα μάτια μας δάκρυζαν. Συγκίνηση γιατί έλαμψε αυτό που ζητούμε, γιατί τονίσαμε πως συνεχίζουμε να είμαστε ζωντανοί, γιατί υπάρχει ελπίδα σε αυτόν τον χιλιοκαμμένο τόπο. Ακολούθως, καταθέσαμε το ψήφισμά μας κατά της κατοχής. Βέβαια, δεν μας επέτρεψαν να το τοποθετήσουμε στην πόρτα του προξενείου.
Τέλος, υψώσαμε τις σημαίες μας ψηλά στον ουρανό. Αναφωνήσαμε περήφανα τον εθνικό μας ύμνο. «…χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!» λοιπόν. Μέσα από τον αγώνα μας, μας αναπτερώνεται συνεχώς η ελπίδα. Παρατηρούμε ότι ολοένα και φτάνουμε πιο κοντά στον στόχο μας. Άλλωστε, πώς θα μπορούσαμε να αποδεχτούμε την 45χρονη κατοχή της πατρίδας μας; Αυτό που θέλουμε καταστήσουμε σαφές είναι ότι ο αγώνας μας συνεχίζει να είναι ενταγμένος στην καθημερινότητά μας. Αλίμονο αν με μεμονωμένες ενέργειες ευελπιστούμε στην πολυπόθητη λευτεριά ολόκληρου του νησιού μας. Θα συνεχίσουμε λοιπόν μέχρις ότου επιστρέψουμε στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού. Μέχρις ότου λάμψει το δίκαιο και δικαιωθούν οι θυσίες των προγόνων μας.
«Κι αν είναι αυτοί 30, θα γίνουμε 40…»
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης
