Αντιπροσωπεία της παράταξής μας σε συνεργασία με τη ΣΦΕΒΑ παραβρέθηκε στις 24 Μαρτίου σε αποστολή στη Βόρεια Ήπειρο και συγκεκριμένα στην Κορυτσά και στα τριγύρω χωριά. Σκοπός της αποστολής ήταν να έρθουμε για ακόμα μια φορά κοντά στον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου διατηρώντας και ενισχύοντας τους δεσμούς μας αλλά και να συμβάλουμε στην τεράστια προσπάθεια που εδώ και χρόνια καταβάλλουν τα μέλη της ΣΦΕΒΑ για τη διατήρηση και ανάπτυξή του.
Πρώτος σταθμός της αποστολής μας ήταν το Ελληνοαλβανικό σχολείο «Όμηρος», το οποίο ιδρύθηκε λίγο έξω από την πόλη της Κορυτσάς το 2005, με πρωτοβουλία της ΣΦΕΒΑ. Στο σχολείο φοιτούν Έλληνες Αλβανόφωνοι καθώς και Αλβανοί μαθητές, οι οποίοι διδάσκονται ελληνική γλώσσα, ιστορία, πολιτισμό και ό,τι άλλο προβλέπει το σύστημα εκπαίδευσης. Παρακολουθήσαμε με συγκίνηση τη σχολική γιορτή για την Εθνική και Θρησκευτική Επέτειο της 25ης Μαρτίου. Έπειτα μας δόθηκε η ευκαιρία να συνομιλήσουμε με καθηγητές του σχολείου για θέματα που αφορούν τη διδασκαλία των παιδιών , τη διαβίωσή τους εκεί και τις συνθήκες αυτής. Επιπλέον , ως μια συμβολική κίνηση, προσφέραμε κάποια βιβλία μέσα από τα οποί θέλαμε να προβάλουμε τη κοινή μας ιστορία, θρησκεία αλλά και να τους δώσουμε την ευκαιρία να γνωρίσουν τους ήρωες του Ελληνισμού της Κύπρου.
Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε το χωριό Πομποστίτσα, το οποίο βρίσκεται δίπλα στα σύνορα και ήταν το πρώτο χωριό το οποίο επανάκτησε ο ελληνικός στρατός κατά την προέλασή του στην Κορυτσά το 1940. Στο ύψωμα του χωριού είναι κτισμένος ένας μεγάλος Σταυρός, ύψους 6,5 μέτρων, ακριβώς πάνω στο σημείο όπου είχαν ταφεί δύο Έλληνες στρατιώτες κατά τη διάρκεια των μαχών. Εκεί συναντηθήκαμε με τον ο κύριο Σωτήρη. Ένας Έλληνας της Βορείου Ηπείρου, ο οποίος είχε ζήσει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε όλη την καλή διάθεση να μας μιλήσει για το πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα στην περιοχή, την κατάσταση την οποία επικρατούσε τότε αλλά και σήμερα. Μαζί με τον γιό του και με πολλή συγκίνηση μας διηγήθηκαν μερικά από τα πολλά θαύματα που είχαν ζήσει πριν τον πόλεμο, κατά τη διάρκειά του αλλά μέχρι και σήμερα. Με μεγάλη περηφάνεια μάλιστα και με ένα πλατύ χαμόγελο μας ανέφερε πως το πατρικό του σπίτι στο χωριό ήταν το πρώτο που βομβαρδίστηκε από οβίδα του ελληνικού πυροβολικού ωστόσο «χαλάλι» όπως μας είπε για την Ελλάδα και για τη νίκη. Τέλος μας προέτρεπε συνεχώς να έχουμε πίστη στο Θεό και αγάπη για την Πατρίδα. Αποχαιρετώντας μας, μας τόνιζε συνεχώς να νιώθουμε οικεία και να τον επισκεπτόμαστε συχνά γιατί όπως έλεγε «και εδώ Ελλάδα είναι».
Ακολούθως επισκεφθήκαμε το χωριό Πολένα. Ένα ελληνικό αλβανόφωνο χωριό το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς κατά τον Β’ Π.Π εξαιτίας της αντιστασιακής του στάσης εναντίον του φασισμού και ξαναχτίστηκε από την αρχή. Οι κάτοικοι του χωριού με δική τους πρωτοβουλία επισκέφθηκαν το 1992 το Μητροπολίτη Σεβαστιανό στην Κόνιτσα, του εξήγησαν την κατάσταση που επικρατούσε στο χωριό και ζήτησαν τη βοήθειά του για την αναπτέρωση και διατήρηση του ελληνοχριστιανικού στοιχείου, για το οποίο έκανε τα πάντα το κομμουνιστικό καθεστώς του Χότζα για να εξαλείψει, μάταια όπως φαίνεται όμως. Με τεράστια συμβολή και πάλι των μελών της ΣΦΕΒΑ, κτίστηκε ελληνορθόδοξος χριστιανικός ναός στο χωρίο και ιδρύθηκε φροντιστήριο ελληνικής γλώσσας, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι του σήμερα, να μιλούν ελληνικά και να τιμούν τα ήθη και τα έθιμα του πολιτισμού μας. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε το γεγονός ότι απευθυνόμενοι στην Ελλάδα την αποκαλούσαν «Ελευθέρα Ελλάδα», κάνοντας αισθητό έτσι πως γι’ αυτούς η Βόρειος Ήπειρος είναι ακόμη μια σκλαβωμένη αλύτρωτη πατρίδα.
Επόμενος μας σταθμός το σπίτι μιας τεράστιας προσωπικότητας για τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου, της κ. Ερμιόνης. Τύχαμε μιας πολύ θερμής υποδοχής μετά από απαίτηση της ίδιας να βρεθούμε όλοι ανεξαιρέτως στο μικρό χώρο στον οποίο ζει.
Μια γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της στην προσπάθεια διατήρησης του ελληνικού στοιχείου στην περιοχή, χτίζοντας εκκλησίες και ιδρύοντας συνολικά 34 φροντιστήρια ελληνικής γλώσσας. Μια γυναίκα η οποία δεν λύγισε ούτε μετά την άνευ λόγου σύλληψη και κράτησή της από τις αλβανικές αρχές το 1994 και τα βασανιστήρια τα οποία υπέστη. Μία γυναίκα που μόνο στο άκουσμα της άφιξης μας στην περιοχή, άνοιξε τις αγκάλες της και μας υποδέχτηκε με αυτή την απέραντη καλοσύνη και ζεστασιά. Μας έδειξε πως έστω και αν το ελλαδικό κράτος δεν δίνει καμιά σημασία στην προσπάθειά τους, μόνο με τη δική μας στήριξη, τη στήριξη της νεολαίας μπορούν να αντέξουν στις αντιξοότητες. Αποχαιρετώντας την μας επιβεβαίωσε με την αγκαλιά της, πως για μας τους νέους του Ελληνισμού της Κύπρου υπάρχει και στη Βόρεια Ήπειρο μια μάνα που σκέφτεται, νοιάζεται, προσεύχεται και δακρύζει για μας, για την Κύπρο μας αλλά και ολόκληρο τον Ελληνισμό.
Τέλος, επισκεφθήκαμε τη Μητρόπολη της Κορυτσάς, η οποία γκρεμίστηκε από το καθεστώς Χότζα και ξαναχτίζεται σιγά – σιγά από τους κατοίκους της περιοχής. Ακολούθως πορευθήκαμε στον εμβληματικό Καθεδρικό Ναό της Αναστάσεως του Κυρίου Ιησού Χριστού. Ο καθεδρικός ναός άρχισε να χτίζεται το 1992 και ολοκληρώθηκε μετά από πολλή προσπάθεια των κατοίκων. Σήμερα κοσμεί πλέον την κεντρική πλατεία της πόλης. Απέναντι από το ναό βρίσκεται ο πεζόδρομος της Κορυτσάς κατά μήκος του οποίου βρίσκεται και το υπό ανακατασκευή κτίριο του Γεώργιου Σεφέρη, στο οποίο κατοικούσε την περίοδο 1936 – 1938 ως Γενικός Πρόξενος, κτίριο στο οποίο θα στεγαστεί το ελληνικό προξενείο μετά την ανακατασκευή του .
Η αποστολή μας αυτή στην Κορυτσά, ήταν πάρα πολύ σημαντική καθώς καταφέραμε να δούμε ιδίοις όμματι τον τρόπο με τον οποίο ζει και επιβιώνει υποδουλωμένος αλλά υπερήφανος ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου και να κατανοήσουμε πως μπορούμε όλοι μας πραγματικά να συμβάλουμε στη διατήρησή του και στη στήριξη των κατοίκων εκεί. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε για τη συνεργασία και να εκφράσουμε συμπαράστασή μας σε όλα τα μέλη της ΣΦΕΒΑ δηλώντας για ακόμα μια φορά, πως θα βρισκόμαστε στο πλευρό τους για οτιδήποτε χρειαστεί καθώς ο αγώνας είναι κοινός. Το αθόρυβο έργο που έχουν επιτελέσει όλα αυτά τα χρόνια είναι τεράστιο και μόνο αν επισκεφθεί κάποιος τις περιοχές αυτές θα μπορέσει να το κατανοήσει. Η Βόρειος Ήπειρος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνισμού, για το οποίο πρέπει όλοι εμείς να συμβάλουμε τουλάχιστον στη διατήρησή του.
Κλείνοντας θέλουμε να αναφερθούμε στα χαρακτηριστικά λόγια του Ιερέα στον Ιερό Ναό του χωριού Πομποστίτσα, Πατήρ Ηλία. Ερωτηθείς για το αν ακόμα τελούν βαφτίσεις στην εκκλησία του χωριού αποκρίθηκε: «Μέχρι πριν από λίγα χρόνια τελούσαμε βαφτίσεις. Πλέον ο περισσότερος κόσμος προτιμά να μετακομίζει στην ελεύθερα Ελλάδα»
ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης
