Σε μια περίοδο που οι αντοχές της παγκόσμιας κοινότητας δοκιμάζονται με σπάνια ένταση και οι άνθρωποι χάνουν σιγά-σιγά την πίστη τους στις εγκόσμιες δυνάμεις, η εκκλησία και ο Θεός φαίνονται ως η μόνη ελπίδα και το μόνο στήριγμα. Μπορεί οι χώροι λατρείας να έχουν κλείσει στην Μητροπολιτική Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά παρόλα αυτά εμείς δεν πρέπει να αποστασιοποιηθούμε από την εκκλησία.
Διαχρονικά σε όλες τις δυσκολίες του Ελληνισμού, ο Έλληνας έβρισκε στήριγμα στην Πίστη Του Χριστού από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, μέχρι και τα τελευταία χρόνια του περασμένου αιώνα. Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα, αλλά παραθέτουμε μερικά για να κατανοήσουμε το πόσο ανάγκη έχουμε ως Έθνος τον Θεό.
Ο Μέγας Βασίλειος αποτελεί έναν μεγάλο Άγιο της Ορθοδοξίας. Παρόλο που ήταν ένας εξαιρετικά φιλάσθενος άνθρωπος, επιδόθηκε για χρόνια στη φροντίδα ασθενών και κυρίως λεπρών που τον είχαν ανάγκη. Στο συγκρότημα της «Βασιλειάδας», φρόντιζε τους λεπρούς, οι οποίοι ήταν απόβλητοι από την κοινωνία, λόγω της μεταδοτικότητας της θανατηφόρου νόσου τους. Μάλιστα, ο ίδιος προσωπικά φρόντιζε τις πληγές τους και τους ασπαζόταν. Μεταφέρουμε απόσπασμα από τον περίφημο «Ἐπιτάφιοεἰς τὸν Μέγαν Βασίλειον Ἐπίσκοπον Καισαρείας Καππαδοκίας» του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου:
«Καλὸν φιλανθρωπία καὶ πτωχοτροφία καὶ τὸ τῆς ἀνθρωπίνης ἀσθενείας βοήθημα[…]. Βασιλείου δὲ οἱ νοσοῦντες καὶ τὰ τῶν τραυμάτων ἄκη καὶ ἡ Χριστοῦ μίμησις, οὐλόγῳμέν, ἔργῳ δὲ λέπραν καθαίροντος. Πρὸς ταῦτα, τί φήσουσιν ἡμῖν οἱ τὸν τῦφον ἐγκαλοῦντες ἐκείνῳ καὶ τὴν ὀφρύν, οἱ πικροὶ τῶν τηλικούτων κριταί, καὶ τῷ κανόνιτοὺς οὐ κανόνας προσάγοντες; Ἔστιλε προὺς μὲν ἀσπάζεσθαι καὶ μέχρι τούτου συνταπεινοῦσθαι, τῶν δὲὑγιαινόντων κατοφρυᾶσθαι; Καὶ τήκειν μὲν τὰς σάρκας δι᾿ ἐγκρατείας, τὴν ψυχὴν δὲ οἰ δαίνειν κενῷ φρυάγματι; Καὶ τοῦμὲν Φαρισαίου καταγινώσκειν καὶ διηγεῖσθαι τὴν ἐξὄγκου ταπείνωσιν, καὶ Χριστὸν εἰδέν αι μέχρι δούλου μορφῆς κατελθόντα καὶ τελώναις συνέσθοντα καὶ νίπτοντα τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν καὶ σταυρὸν οὐκ ἀπαξιοῦντα, ἵνα προσηλώσῃ τὴν ἐμὴν ἁμαρτίαν, καίτοι τί τούτου παραδοξότερον, Θεὸν σταυρούμενον βλέπειν, καὶ τοῦ τον μετὰλῃστῶν, καὶ ὑπὸ τῶν παριόντων γελώμενον, τὸν ἀνάλωτον καὶ τοῦ παθεῖν ὑψηλότερον• αὐτὸν δὲ ὑπερ νεφεῖν καὶ μηδὲν γινώσκειν ὁμότιμον, ὃ δοκεῖ τοῖς ἐκείνῳ βασκαίνουσιν; Ἀλλ᾿ οἶμαι τὸ τοῦ ἤθους εὐσταθὲς καὶ βεβηκὸς καὶ ἀπεξεσμένον τῦφον ὠνόμασαν».
Αυτά τα λιγοστά αποτελούν ένα καλό και τρανταχτό παράδειγμα για όσα ψευδή αναφέρονται για την εκκλησία μας το τελευταίο διάστημα. Οφείλουμε να στραφούμε ξανά προς την Πίστη μας και να παρακαλέσουμε με ταπείνωση και ειλικρίνεια τον Θεό για τη Σωτηρία του Κόσμου που δοκιμάζεται από αυτή την πανδημία.
«Ότι μεθ’ ημών ο Θεός. Ο λαός ο πορευόμενος εν σκότει, είδε φως μέγα.»
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης
