“Το σπίτι μου, εν ο δικός μου αναπαμός.
Το σπίτι μου εν μες τη νύκτα ο καμός.
Τα πρώτα λόγια μου, το πρώτο κλάμα τζι η ευτζή,
της μάνας μου η αγκαλιά τζι ένα κρυφό φιλί.
Το σπίτι μου εν το παλάτι τζι ουρανός,
κάθε κομμάτι του για τον καθένα θησαυρός.
Μες την αυλή του, το πρώτο γέλιο τζι η χαρά,
τζι η κάθε γλάστρα του, μες τη ψυσχιή μια μυρωθκιά.
Γι’αυτό το σπίτι μου, θέλω το σπίτι μου.
Πριχού τα μάθκια μου να κλείσω, το χατίρι μου,
κάμε Θεέ μου πιόν θέλω το σπίτι μου.
Τούντο κομμάτι που τη γη ακούτε ανήκει μου.
Γι’αυτό το σπίτι μου, θέλω το σπίτι μου,
τη λεμονιά μου, την ελιά, το κυπαρίσσι μου.
Να βάλω το κλειδί στην πόρτα τζαι να αναπαυτώ,
τούτον το όνειρο ας φκει αληθινό.”
Οι άνθρωποί μας, η ελευθερία μας, η απόλαυση των προσωπικών μας αγαθών και ο χρόνος με τα αγαπημένα μας πρόσωπα είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος.
Στο δικό μας το νησί δεν μπορούν όλοι να τα ζήσουν. Ξέρετε, πολλοί από εμάς χάσαμε τα σπίτια μας, τη γη μας, τις πορτοκαλιές μας …τους ανθρώπους μας. Πολλοί από εμάς δεν έχουμε τη δυνατότητα να ξυπνήσουμε ένα κυριακάτικο πρωινό και να απολαύσουμε τις μυρωδιές των δέντρων που με τα χέρια του ο πατέρας μας φύτεψε και δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια και να ακούσουμε το κελάηδισμα των πουλιών που πετούν ελεύθερα στον γαλανό ουρανό. Δεν έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον πατέρα, τον γιό, τον παππού, τον αδερφό ή τον ξάδερφό γιατί θυσιάστηκαν για να μας προστατεύσουν από την αγριότητα του εχθρού.
Κι όλα αυτά γιατί κάποιοι αποφάσισαν πως οι ζωές μας, οι κόποι και οι μόχθοι μας τους ανήκουν. Κάποιοι αποφάσισαν να μπουν στα σπίτια μας και να τα κλέψουν χωρίς να νοιαστούν για την επιβίωσή μας.
Αφού κατάφεραν να πάρουν με τη βία το μισό μας νησί, έφτιαξαν ένα “κράτος” και το αναγνώρισαν μόνοι τους. Εκ τότε εμείς, που 43 χρόνια είμαστε τα θύματα της φιλαργυρίας και του εγωισμού των εκάστοτε σουλτάνων της Τουρκίας, ζούμε σαν φυλακισμένοι, σαν κυνηγημένοι στην ίδια μας την πατρίδα.
Ως πότε όμως; Πόσα χρόνια ακόμη θα ανεχόμαστε να ζούμε στη σιωπή και στην ανοχή; Ως πότε θα κλείνουμε το στόμα και δεν θα διαμαρτυρόμαστε για όλη αυτή την αδικία που ζούμε;
Λίγες μέρες πριν, ειπώθηκαν από τον Σερντάρ Ντενκτάς τα εξής προκλητικά λόγια: «Οι Τουρκοκύπριοι είναι ιδιοκτήτες αυτής της γης πολύ περισσότερο από εσάς και την κοινότητά σας. Κανείς δεν μπορεί να καταργήσει την ΤΔΒΚ. Υπάρχουμε και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε παρόλο που δεν μας αναγνωρίζουν.”
Γιατί αφήνουμε τον κάθε ψευδοαντιπρόσωπο της υποτιθέμενης Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου να θιγεί τα δικαιώματα μας και την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας στο νησί; Από πού κι ως πού τα σπίτια μας να ανήκουν στον οποιαδήποτε άλλο εκτός από εμάς τους ίδιους; Που κρύφτηκε η δύναμη του Έλληνα; Πόσο βαθιά κοιμίσαμε τον πόθο μας για ελευθερία;
Η μιζέρια, η απάθεια, η ανοχή, η σιωπή, η ηττοπάθεια, η αναισθησία, η μοιρολατρία και η συνήθεια είναι αυτά που μας έριξαν τόσο χαμηλά. Τόσο πολύ χαμηλά που αν δεν τα πολεμήσουμε θα καταφέρουμε να είμαστε συνένοχοι στην αυτοκτονία της Κυπριακής Δημοκρατίας και τότε θα είναι που οι αγώνες των ηρώων μας θα πάνε χαμένοι. Τότε θα είναι που κανένας μας, ΠΟΤΕ του, δεν θα μπορέσει να ανασάνει τον αέρα της ελευθερίας.
Ας ξυπνήσουμε! Έχουμε την τιμή να είμαστε Έλληνες! Έχουμε την τιμή να ζούμε σε ένα ελληνικό νησί με πανέμορφα χωριά και θάλασσες! Ας παλέψουμε γι’ αυτά! Ας αγωνιστούμε όλοι μαζί κι ας γίνουμε ο από μηχανής θεός που αναζητά 43 χρόνια το νησί μας. Είμαστε οι νόμιμοι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, ας απαιτήσουμε τα δικαιώματα μας. Την επιστροφή του νησιού μας και την επανεγκατάστασή μας στα σπίτια μας! Τα σπίτια που μας ανήκουν και από τα οποία οι πατεράδες μας και οι παππούδες μα εκδιώχθηκαν με τη βία.
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ