Επί της ουσίας, το Κυπριακό ζήτημα παραμένει στάσιμο εδώ και τεσσεράμισι δεκαετίες, δίχως να πραγματοποιείται η οποιαδήποτε πραγματική προσπάθεια επίλυσης του. Ακόμα και όταν διαφαίνεται ότι οι ηγέτες της ΚΔ επιχειρούν να βρουν τη λύση που θα ικανοποιήσει τον Ελληνισμό της Κύπρου, καταθέτουν επί χάρτου σχέδια όπως το Σχέδιο Ανάν, το οποίο όπως αποδείχτηκε είναι αδύνατο να γίνει αποδεκτό από τον λαό.
Ο κυριότερος λόγος της παραφροσύνης στην οποία ζούμε τόσα χρόνια είναι το γεγονός ότι η δική μας πλευρά αρνείται να κατανοήσει ότι τα μονοπάτια που βαδίζει δεν μπορεί να τα διαβεί κανένας λαός που σέβεται τον εαυτό του. Ακολουθεί τον δρόμο της υποχωρητικότητας, θέτοντας στον εαυτό της φράγματα του τύπου «δεν μπορούμε να χάσουμε αυτή τη λύση και την ευκαιρία (;) αυτή». Στο τέλος όμως, το μόνο που γίνεται είναι να απομακρυνόμαστε από κάθε πιθανότητα πραγματικής λύσης, και όχι διάλυσης της μοναδικής δικλείδας ασφαλείας του Ελληνισμού της Κύπρου, της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν μας κόβει τα φτερά η Άγκυρα, θέτοντας μια νέα διεκδίκηση επί τάπητος.
Σε αυτό το μεσανατολίτικο αλισβερίσι, ο λαός παρέμεινε απλός θεατής των γεγονότων, αρνούμενος να δει ότι οι πολιτικές ηγεσίες είναι ανίκανες να εκθέσουν οποιαδήποτε από τις επιθυμίες του. Είναι ανεπίτρεπτο για έναν λαό που μερικές δεκάδες χρόνια πριν πέρασε από φωτιά κι ατσάλι για να σταματήσει να είναι υποχείριο στα χέρια ξένων, σήμερα να κάνει ότι μπορεί για να αποφύγει τον αγώνα για τα εθνικά κοινωνικοπολιτικά δίκαια του και να μένει άπραγος, καταβαλλόμενος από τις υλικές ανάγκες που αποτελούν προτεραιότητα στις μέρες μας.
Η τύχη του λαού μας λοιπόν εναποτίθεται στη νέα γενιά που βυθισμένη στην αμάθεια που την περιέλουσαν οι παλαιότερες ψάχνει να βρει μόνη της τα κίνητρα για να αγωνιστεί γι’αυτό τον καημένο και δύσμοιρο τόπο. Πολλές φορές βρίσκει τον εαυτό της να εμπνέεται από ψεύτικα και ξενόφερτα είδωλα, που μόνο να απομυζήσουν τους νέους αυτού του τόπου επιθυμούν, χωρίς να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, αλλά ακόμα και αυτό γίνεται γιατί οι νέοι αυτού του τόπου ψάχνουν κάτι να τους δώσει την ελπίδα ότι τούτος ο τόπος θα επιζήσει, παρά τα δεινά που τον καταδιώκουν.
Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε ότι πραγματοποιούνται γεγονότα που μας αποδεικνύουν ότι η νέα γενιά έχει ξυπνήσει και ζητά μόνο την Απελευθέρωση της κατεχόμενης μας πατρίδας. Από την Ενωτική σημαία που ζωγραφίστηκε στο Γυμνάσιο Δροσιάς Λάρνακας και τόσο πολύ εξόργισε τον Γ.Γ του Ακελ, Άντρο Κυπριανού, μέχρι τον νεαρό που κατέβασε την τουρκική σημαία από την παράνομα κατεχόμενη Λύση Αμμοχώστου. Πράξη που ορισμένοι πολιτικοί της καρέκλας έτρεξαν να ταυτίσουν με «εθνικιστικές εξάρσεις».
Εμείς λοιπόν, σε αυτούς που κυριαρχούν εδώ και χρόνια στην κεντρική πολιτική σκηνή του τόπου μαυρίζοντας ένα ήδη κατάμαυρο τοπίο, απαντούμε ότι κάθε υποστολή της κατοχικής σημαίας από το νησί μας είναι πράξη αντίστασης και αγώνα και τίποτα διαφορετικό. Όταν μας θέτουν το ερώτημα «Ομοσπονδία ή διχοτόμηση», το μόνο που έχουμε να απαντήσουμε είναι Απελευθέρωση. Τέτοιου είδους ψευτοδιλλήματα είναι που μας οδήγησαν στους «οδυνηρούς συμβιαβασμούς», στην υποταγή και στην ανικανότητα ορθής λύσης του Κυπριακού προβλήματος.
Επιθυμούμε την αλλαγή πορείας και όπως τεθεί το Κυπριακό στην πραγματική του βάση, αυτή της εισβολής και κατοχής. Σε όσους επιθυμούν την «επίλυση δικοινοτικού προβλήματος», ευχόμαστε να ξυπνήσουν από την ουτοπία στην οποία ζουν και να κατανοήσουν ότι το Κυπριακό δεν θα λυθεί με δικοινοτικές πορείες στην οδό Λήδρας, αλλά με πανεθνικό και κοινωνικό αγώνα ενάντια στην κατοχή. Καμιά υποχώρηση δεν είναι αποδεκτή όσον αφορά την επιστροφή μας στις πατρογονικές μας εστίες.
«Η αδράνεια και ο φιλοτομαρισμός είναι γνώρισμα και ένδειξις σαπίλας, εθνικής και κοινωνικής. Ντροπή σε εκείνους που τα προτιμούν, όταν οι άλλοι αγωνίζονται και πέφτουν.»– Γεώργιος Γρίβας Διγενής
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης
