«Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, αλλ’ ανάσασιν καμιά. Άλλος σου έταξε βοήθεια και σε γέλασε φρικτά.»

Μας ξεγέλασε φρικτά και μας ξεγελά κάθε μέρα, όπως ξεγέλασε και ξεγελά κάθε μέρα την «Ελευθερία». Με έναν τρόπο που μόνο ο ίδιος ξέρει να εφαρμόζει, ακολουθώντας πιστά τα βήματα των προκάτοχών του και κάνοντας ένα βήμα παραπέρα.  Με έναν τρόπο μαεστρικό, με τον οποίο καταφέρνει να αναιρεί τόσο τα λόγια του όσο και τις πράξεις του, αλλά και πάλι να αφήνει ικανοποιημένους τους χιλιάδες ψηφοφόρους του.  Χρησιμοποιώντας χιούμορ (μπλακ χιούμορ στη συγκεκριμένη περίπτωση), υψώνοντας κάποιες φορές τον τόνο της φωνής του, τονίζοντας άλλες φορές πως θέλει να είναι ωμός και να λέει την αλήθεια.

Πρόκειται για αυτόν που δήλωσε πως αν έλεγε την Ελλάδα μητέρα θα παρεξηγείτο με αυτούς που επικαλούνται τη μητέρα του Τουρκία. Όχι. δεν έχει ξεχάσει. Ηθελημένα παραβλέπει και παραγράφει τα γεγονότα. Παραγράφει τον Βαγορή, τον Αυξεντίου, τον Μάτση. Παραγράφει τα τελευταία λόγια του Μιχάλη Γιωργάλλα, «Μάστρε μου πεθαίνω. Ζήτω η Ελλάς», απευθυνόμενος στον Υπαρχηγό της Ε.Ο.Κ.Α, την ώρα που έπεφτε νεκρός από πυρά Τούρκου επικουρικού αξιωματικού. Παραγράφει τον Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α για την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα και τις θυσίες τόσο των αγωνιστών όσο και σύσσωμου του ελληνικού κυπριακού λαού. Παραγράφει όλους τους αγώνες των Ελλήνων της Κύπρου στο πλευρό της Ελλάδας. Παραγράφει τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και τα γεγονότα της 9ης Ιουλίου 1821. Παραγράφει την εξέγερση των Ελλήνων της Κύπρου στα Οκτωβριανά του 1931. Παραγράφει το Ενωτικό Δημοψήφισμα του 1950.

Κι από την άλλη, παραγράφει τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε η Τουρκία στο νησί. Την παράνομη εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή του 37% του νησιού μας. Τους 1619 αγνοουμένους, οστά των οποίων ανευρίσκονται συχνά σε ομαδικούς τάφους στα κατεχόμενα. Την ύπαρξη 200 000 προσφύγων τους οποίους η Τουρκία συνεχίζει να καταπατά τις περιουσίες. Παραγράφει την πληθυσμιακή και δημογραφική αλλοίωση του νησιού μας την οποία πετυχαίνει η ίδια η Τουρκία με τον εποικισμό. Παραγράφει την καταστροφή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς στα κατεχόμενα. Παραγράφει τις λεηλασίες των εκκλησιών μας. Παραγράφει την παράνομη ανακήρυξη των κατεχόμενων εδαφών σε «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Παραγράφει όλα αυτά που εξαιτίας της Τουρκίας οδήγησαν το νησί μας στην de facto διχοτόμηση. Μια κατάσταση η οποία τείνει να νομιμοποιηθεί εξαιτίας των προδοτικών πολιτικών που ακολουθούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις του τόπου.

Και επειδή θέλουμε ανεξαρτησία, όπως δήλωσε, θέλει να τηρεί τα θέσμια. Και τα θέσμια, είπε, είναι οι αδελφικές σχέσεις είτε με την Ελλάδα είτε με την Τουρκία, αλλά και σεβασμός στην Κυπριακή Δημοκρατίας. Οι μητέρες έγιναν αδελφές και οι αδελφές σιγά – σιγά θα γίνουν φίλες, όπως η Αίγυπτος. Και παράγραψε φαίνεται και τις ίδιες του τις δηλώσεις για αποκοπή του ομφάλιου λώρου από τις μητέρες πατρίδες. Τόση μαεστρία, ώστε να καταφέρνει να ξεγελά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Πώς όμως να σεβαστεί κάποιος την Κυπριακή Δημοκρατία, όταν ο ίδιος ο «πρώτος πολίτης» της δεν τη σέβεται; Πώς να μας σεβαστεί κάποιος όταν ο ίδιος ο ΠτΔ, παραγράφει όλα αυτά τα γεγονότα και προσπαθεί να τα νομιμοποιήσει μέσω της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας; Όταν ο ίδιος ο ΠτΔ, ανάγει σε ισάξιο συνομιλητή του τον κοινοτάρχη ενός παράνομου κράτους; Όταν ο ίδιος ο ΠτΔ ο υποβιβάζει το πρόβλημα εισβολής και παράνομης συνεχιζόμενης κατοχής του νησιού μας, σε δικοινοτικό; Όταν ο ίδιος ο ΠτΔ αποδέχεται την πολιτογράφηση 55 χιλιάδων εποίκων και την παραμονή των υπολοίπων με ανανεώσιμη άδεια παραμονής – εργασίας; Όταν ο ίδιος ο ΠτΔ αποδέχεται τη συμμετοχή σε πενταμερή, πολυμερή, τετραμερή (ούτε ο ίδιος δεν ξέρει ακόμα) διάσκεψη, στην οποία ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί ποια ακριβώς ήταν η ιδιότητά του, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ή κοινοτάρχης των ελληνοκυπρίων; Όταν ο ίδιος ο ΠτΔ αποδέχεται τη μονομερή κατάργηση της Εθνικής Φρουρά από τη μία και την σταδιακή αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την άλλη, εντός μιας περιόδου 10 χρόνων. Όταν ο ίδιος ο ΠτΔ, στα πλαίσια ίσως των αδελφο-μητρικών σχέσεων, αποδέχεται την ύπαρξη εγγυήσεων στο νεοσύστατο ομόσπονδο κράτος;

Τα γεγονότα είναι μπροστά μας και συμβαίνουν καθημερινά. Όμως λίγο η αδιαφορία του κόσμου, λίγο η εξαπάτηση από τις πολιτικές δυνάμεις του χώρου, λίγο η απόκρυψη κάποιων γεγονότων, λίγο η προπαγάνδα και λίγο η προώθηση ασήμαντων πράξεων στα πλαίσια του εικονικού τους ανθρωπισμού, δεν μας αφήνουν περιθώριο να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα. Έχουμε καταντήσει έρμαιο στις ορέξεις του κάθε ξεπουλημένου πατριδοκάπηλου κομματόσκυλλου, και ξεγελιόμαστε σαν λαός μέρα με τη μέρα. Έχουμε γίνει περίγελο στη διεθνή κοινότητα και κλωτσοσκούφι των μεγάλων δυνάμεων που, με την αποδοχή μας, προσπαθούν να εφαρμόσουν στο νησί μας σχέδια λύσης, τα οποία εξυπηρετούν μόνο τα δικά τους συμφέροντα. Έχουμε πλέον αφήσει στην άκρη το σύνθημα «Την Ελλάδα θέλομεν κι ας τρώγομεν πέτρες» και προσπαθούμε να δώσουμε κι άλλο χώρο στην Τουρκία, να εφαρμόσει με άνεση την πάγια τακτική της για επικράτηση σε ολόκληρο το νησί.

Είμαστε Έλληνες της Κύπρου και δεν αποδεχόμαστε ούτε μητρικές αλλά ούτε αδελφικές σχέσεις με μια χώρα η οποία έχει προξενέψει τόσα κακά στην Κύπρο μας, αλλά και στον ευρύτερο Ελληνισμό. Όσο και να προσπαθεί ο κ. Αναστασιάδης και τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα να ξεπουλήσουν το νησί μας και να νομιμοποιήσουν την εισβολή, μέσω της ΔΔΟ, θα μας βρίσκουν απέναντί τους, να αγωνιζόμαστε για την Απελευθέρωση. Όσο και να προσπαθεί ο κ. Αναστασιάδης να ξεγελάσει τον κόσμο, θα βρίσκει μπροστά του άτομα υγιώς σκεπτόμενα που έχουν τη δική τους κρίση και άποψη και μπορούν να καταλάβουν πώς ο ΠτΔ «δεν είναι η αλήθεια μες την ψευτιά» αλλά η ψευτιά προσωποποιημένη. Όσο και να προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε, δεν θα τα καταφέρουν. Γιατί εμείς ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ.

«Ναι αλλά τώρα αντιπαλεύει
κάθε τέκνο σου με ορμή,
που ακατάπαυστα γυρεύει
Ή τη νίκη ή τη θανή.

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη
Χαίρε, ω χαίρε Ελευθεριά»

Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης

nikos-anastasiadhs.jpg

Μοιράσου το:

ΣΧΕΤΙΚΑ

Η 1η Οκτωβρίου 1960 καθιερώθηκε ως ημέρα ανακήρυξης της «ανεξαρτησίας» της Κύπρου από τους Βρετανούς.

Τα τρία παλληκάρια, που πάνω από όλα έβαλαν τον πόθο τους για Λευτεριά και Ένωση