«Η Δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, είναι μονόφθαλμη». Μόνο αυτή η λαϊκή ρήση μπορεί να χαρακτηρίσει την ιστορία που είδαμε να περιγράφεται μπροστά μας από μια αδελφή που δεν άντεξε να βλέπει τους θεσμούς ενός κράτους στο οποίο μεγάλωσε, να την αδικούν και να συνεχίζουν να την αδικούν εδώ και πάνω από 25 χρόνια. Αυτή η γυναίκα είναι η Ελένη Σωκράτους, αδελφή του Χρήστου Σωκράτους, ενός από τους 42 Ελληνοκυπρίους που χάθηκαν αγνοούμενοι κατά τη περίοδο της τουρκαντασίας 1963-1964. Από τότε, η οικογένεια του και οι υπόλοιπες οικογένειες αγνοουμένων προσπαθούν να βρουν το δίκιο τους σε μια κοινωνία που βασιλεύει το άδικο.
Ο Χρίστος Σωκράτους στις 4/2/1964 ξεκίνησε μαζί με τον φίλο του, Ανδρέα Πέτρου, από τη Λευκωσία με μια κίτρινη μοτοσυκλέτα μάρκας Lambretta, κατευθυνόμενοι προς τη Λάρνακα και από τότε χάθηκαν τα ίχνη τους. Το 1990 ο ένας εκ των δύο εκτελεστών των δύο αδικοχμένων νέων, συλλαμβάνεται από την Κυπριακή Δημοκρατία για μικροκλοπές. Αργότερα, βγαίνουν στην επιφάνεια μαρτυρίες εναντίον του και από Ελληνοκυπρίους αλλά και από ένα Τουρκοκύπριο, στου οποίου τη μαρτυρία στηρίζεται η όλη υπόθεση καθώς κατονομάζει τον δολοφόνο. Από τη μαρτυρία προκύπτει ότι όταν τους συνέλαβαν τους έβαζαν να δουλεύουν νυχθημερόν χωρίς ξεκούραση, μέχρι που κάποια στιγμή τους εκτέλεσαν και τους πέταξαν σε ένα λάκκο στην περιοχή της Λουρουτζίνας. Παρόλα αυτά, με αυτά τα αδιάσειστα στοιχεία εναντίον του, η Δικαιοσύνη για άλλη μια φορά εθελοτυφλεί, αφήνωντας τον ελεύθερο.
«Το μεγαλύτερό μου παράπονο είναι πως ξέρουν τον φονιά. Τον είχαν στα χέρια τους. Το κράτος. Τον συνέλαβαν και ήξεραν και πόσο χρονών είναι και πού μένει και κυρίως, μπορούσαν να τον πάρουν Δικαστήριο και να τον δικάσουν για αυτό που έκανε. Αντ’ αυτού, τον άφησαν ελεύθερο να απολαμβάνει όλα τα προνόμια που απολαμβάνω και εγώ ως πολίτης αυτού του κράτους αλλά, να μην αντιμετωπίζει καμία συνέπεια από τις αισχρές πράξεις του να σκοτώσει έναν νεαρό 19 χρονών και να τον πετάξει σε ένα λάκκο σαν το σκυλί. Δηλώνω ενόρκως ότι αυτό που έκανε το κράτος, να αφήσει τον φονιά ελεύθερο, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να κάνει ένα κράτος σε έναν πολίτη του.» Τα λόγια της πονεμένης αδελφής, που δεν μπορεί να πιστέψει πως την κρέμασε έτσι το ίδιο της το κράτος.
Πως να πιστέψει κάποιος σε ένα κράτος που αφήνει ελεύθερους τους δολοφόνους των παιδιών του; Πως να σκεφτεί ένας πολίτης για μία σύγχρονη Δημοκρατία που ευνοεί το άδικο και την ατιμωρησία; Ποια μπορεί να ήταν τα κίνητρα σας κύριοι για να αποσιωπήσετε μια τόσο άνανδρη και αποτρόπαια πράξη; Μήπως πως «δεν θέλετε να καλλιεργείται το μίσος μεταξύ των λαών»; Όταν η οικογένεια Σωκράτους πήγε μέχρι και τον τότε Υπουργό Εσωτερικών για αυτό το θέμα, η κυνική απάντηση αυτού του «κυρίου» ήταν κατά λέξη «Τι θέλεις; Εν τζιαιν μπακάλλικο δαμέ». Θα έπρεπε να ντρέπεσται κύριοι. Οι πολίτες εναποθέτουν τις ελπίδες τους για δικαιοσύνη στη νομοθετική εξουσία και αυτή να τους απαντά με αυτό τον τρόπο. Μόνο ντροπή και απέχθεια μπορούμε να νιώσουμε για αυτή την προδοσία του κράτους προς τους πολίτες του.
Ως Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης θέλουμε να δηλώσουμε στους συγγενείς των θυμάτων πως θα σταθούμε στο πλάϊ τους και θα έχουν την αμέριστη συμπαράσταση μας. Θα θέλαμε όμως και να καταδικάσουμε και τη στάση της πολιτείας πάνω στο θέμα, που έπραξε τη χειρότερη των χειρισμών πάνω στο θέμα. Οι ατιμώρητοι δολοφόνοι κυκλοφορούν μέχρι και σήμερα ανάμεσα μας, ενώ η οικογένειες των θυμάτων τους, αναζητούν μέχρι σήμερα, την τελική λύτρωση. Οι συνέπειες της ατιμωρησίας αυτής είναι η διαιώνιση των προβλημάτων. Πρέπει άμεσα η πολιτεία να εξιλεώσει τις οικογένειες των θυμάτων, που δεν ζητούν χρηματική αποζημίωση αλλά να στιγματίστει η διαχρονική απραξία του κράτους, η απόκρυψη στοιχείων από τους συγγενείς αλλά και όλη την κοινωνία.
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης
