Ονομάζομαι Ερμιόνη Ανδρέου και κατάγομαι από το Πωγώνι, από το χωριό Πολύτσανη. Το 1958 παντρεύτηκα στην Κορυτσά με Έλληνα Χριστιανό Ορθόδοξο, με καταγωγή από το Αγρίνιο και από τη Μοσχόπολη.
Στις 11 Απριλίου 1991 ίδρυσα την «Ομόνοια» στην Κορυτσά, όπου εκλέχτηκα πρόεδρος. Στο πρόγραμμά της, τρεις ήταν οι βασικοί στόχοι:
• Να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας, καθώς το σύστημα της Δικτατορίας μας είχε κάνει όλους Αλβανούς.
• Να αναπτύξουμε τη γλώσσα μας.
• Τα ήθη και τα έθιμα.
Μόνο έτσι μπορούσαμε να μιλήσουμε για μειονότητα.
Στις 10 Φεβρουαρίου του 1992 ίδρυσα το κόμμα του ΚΕΑΔ (το Κόμμα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων). Εκλέχτηκα πρόεδρος του κόμματος και στις 31 Μαρτίου 1992 και στις πρώτες δημοκρατικές εκλογές καταφέραμε να βγάλουμε τρεις δημοτικούς συμβούλους, τρεις νομαρχιακούς συμβούλους και να πάρουμε έξι κοινότητες. Άνοιξα αμέσως τρία ελληνικά φροντιστήρια (κρυφά σχολειά), τα οποία το 1994 έγιναν 34 φροντιστήρια σε όλη την Περιφέρεια της Κορυτσάς (Πόγκραντετς, Ερσέκα, Βίλιστσα).
Το 1993 με κάλεσαν στην Αθήνα και συναντήθηκα με την κυρία Τσουδερού, με την κυρία Γεροντοπούλου (στο ίδρυμα Παλιννοστούντων) και τον κύριο Βαρβιτσιώτη (στο Υπουργείο Αμύνης).
Μπήκα σε κάθε σπίτι, σε κάθε γωνιά, σε κάθε καρδιά. Μου έδωσαν πολλά πράγματα που τα κρατούσαν χρόνια ολόκληρα σαν ιερά, τα οποία παρέδωσα στην Ελληνική Πρεσβεία στα Τίρανα.
Το 1993 πήγα στα Τίρανα και με τον πρέσβη Χρίστο Τσαλίκη πήγαμε στο σπίτι του γέροντα Δημήτρη Δεσπότη, ο οποίος είχε τελειώσει τη σχολή Ευελπίδων Αθηνών και δούλευε στο Ιταλικό Επιτελείο. Μας έδωσε ντοσιέ ολόκληρα με 600 πεσόντες και εννιά δαχτυλίδια που τα είχε πάρει από έναν Ιταλό, ο οποίος τα έκλεβε από τους πεσόντες. Σήμερα βρίσκονται στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών.
Τον Ιούλιο του 1993 ήρθε επίσκεψη η Νεολαία από το Σύλλογο της Βορείου Ηπείρου Αθηνών με τον κύριο Καραθάνο, τον Άρη Σπηλιωτόπουλο, τον Βλάση Σωκρατίδη και πολλά άλλα παιδιά. Την ίδια ημέρα με πήραν για ανάκριση στις μυστικές υπηρεσίες της Κορυτσάς.
Στις 2 Απριλίου του 1994 με ειδοποίησαν από το Υπουργείο Εξωτερικών της Αθήνας να πάρω την κυρία Λίζα Έβερτ στην Κρυσταλλοπηγή για να φωτογραφίσει τις εκκλησίες για το άλμπουμ «Η γη του Πύρρου».
Στις 3 Απριλίου πήρα τα δύο τελευταία λεωφορεία με τις κυρίες της Μέριμνας Ποντίων με επικεφαλή την κυρία Μέρη Στεργιάδου, την Εταιρεία Διαβαλκανικής Συνεργασίας Γυναικών με επικεφαλή την κ. Καίτη Τζιτζικώστα και Ντίνα Παπαποστόλου και τον Σύλλογο Οδηγών με επικεφαλή την κ. Βιολέτα Παπαθανασίου, οι οποίες έκαναν ομαδικά βαφτίσια παίρνοντας έτσι σε κάθε σπίτι και από ένα Ευαγγέλιο.
Στις 18 Απριλίου 1994 έγινε η «επιχείρηση μπλιτς» σε όλη την Αλβανία. Εμένα με πήραν με χειροπέδες από τη Δευτέρα έως Παρασκευή πρωί στις μυστικές υπηρεσίες των Τιράνων.
Μετά από τη φυλακή ασχολήθηκα με τις εκκλησίες. Χτίσαμε την εκκλησία του Αγίου Πέτρου στις Πρέσπες με στόχο να ήταν υπό την επιρροή του Αρχιεπίσκοπου Αναστάσιου και όχι από τα Σκόπια.
Το 1996 εκτός Ομόνοιας, εκτός κόμματος με τρία παλικάρια και έναν πολιτικό μηχανικό χτίσαμε στο χωριό της Μπομποστίτσας τον σταυρό με 6,5 μέτρα ύψος και 2,5 μέτρα φάρδος πάνω σε δύο σώματα πεσόντων. Από τη μια μεριά γράφει: «αιώνια η μνήμη των πεσόντων (1940, 1941)», από την άλλη μεριά μεταφρασμένο στα αλβανικά και από την τρίτη μεριά χαραγμένα δύο χέρια φιλίας.
Το 1996 εκλέχτηκα πρόεδρος του κόμματος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Και στις δύο θητείες μου, έβγαλα από δύο βουλευτές, τον αντιδήμαρχο της Κορυτσάς, τον γραμματέα της Νομαρχίας, τρεις νομαρχιακούς συμβούλους, τρεις δημοτικούς συμβούλους και δεκαέξι συμβούλους στις Κοινότητες. Ήμασταν το δεύτερο κόμμα στην Κορυτσά.
Το 1998 είχα τηλεφωνική επικοινωνία με τον στρατηγό Κωστόπουλο της Στρατιωτικής Δύναμης στα Τίρανα.
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1998 από μέλη του Συμβουλίου του Δημοκρατικού Κόμματος έμαθα ότι θα μας χτυπούσανε τις οικογένειές μας και το Προξενείο, για να χάναμε τον έλεγχο και το πρωί η Κορυτσά να ήταν στα χέρια των Δημοκρατών. Μίλησα με τα παλικάρια τα δικά μας και πήρα όλα τα μέτρα να περικυκλώσω το Προξενείο. Μίλησα με τους διπλωμάτες του Προξενείου (τον κύριο Παΐζη) έτσι ώστε να ήταν έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο.
Έχω δουλέψει πάρα πολύ με το συγχωρεμένο βουλευτή κύριο Τζιτζικώστα, από τον έναν σύλλογο στον άλλον (οι Σαρακατσάνοι και οι Βλάχοι «άρχοντες» της Κορυτσάς που έχουν οικόπεδα στην Ρουμανία).
Γνωρίζω πάρα πολύ καλά την κατάσταση της Ελλάδας και ζω με αυτά, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να στηρίξει τα άτομα που έχουν προσφέρει με το έργο τους για τον Ελληνισμό.
Ζω με 108 ευρώ το μήνα και για τη σύνταξη που θα δώσει ο ΟΓΑ μου ζητάνε να είμαι κάτοικος της Ελλάδας. Όλα αυτά που γράφω πιο πάνω είναι το 1/3 της δουλειάς μου.
Κανένας από εσάς που μένετε στην Ελλάδα δεν μπορεί να ανοίξει 34 φροντιστήρια στα ελληνικά και να χτίσει τον σταυρό επάνω στα σώματα των πεσόντων 6,5 μέτρα ύψους με 2,5 μέτρα φάρδους, αιώνια η μνήμη των πεσόντων από το 1996. Έρχονται Βουλευτές και πολιτικοί από την Ελλάδα, βάζουν στεφάνια και δε μου έχει πει ένας, ένα «ευχαριστώ». Με όλα αυτά είναι δυνατόν να μένω στην Ελλάδα;
Με εκτίμηση και πολύ αγάπη για εσάς
και την Ελλάδα που εκπροσωπείτε,
Ερμιόνη Ανδρέου,
Επίτιμος Πρόεδρος της Ομόνοιας,
Επίτιμος Πρόεδρος του ΚΕΑΔ (το Κόμμα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων).
