Κι αν ήρθε ο καιρός που όλοι με τόση ανυπομονησία περιμέναμε, κι αν ήρθε ο καιρός που φτιάχνουμε βαλίτσες για να πάμε στις παραλιακές πόλεις τις Κύπρου, η χαρά μας είναι μισή.
Βλέπετε, πρέπει να περιοριζόμαστε στην «ελεύθερη» Αμμόχωστο. Τα εισαγωγικά μπαίνουν γιατί δεν είναι και τόσο ελεύθερη όσο θα έπρεπε, αν σκεφτεί κανείς τις παραβιάσεις που γίνονται τόσο στον θαλάσσιο όσο και στον εναέριο χώρο της Κύπρου. Πρέπει να κολυμπάμε και να κοιτάζουμε, αν θέλουμε, από μακριά τις θάλασσες που τόσο λαχταρά η ψυχή μας. Τα παλιά ξενοδοχεία, τον τόπο που έπρεπε εμείς να χαιρόμαστε ως ντόπιοι, ως οι πολίτες τούτου του τόπου. Ίσως τώρα να σκέφτεσαι ότι είμαστε υπερβολικοί και ότι πλέον μπορούμε να πάμε παραλία και εκεί… αυτό όμως φίλε δεν είναι στις επιλογές μας και δεν θα γίνει επιλογή μέχρι να πάμε εκεί όχι ως ξένοι αλλά ως οι νόμιμοι κάτοικοι της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πονάει. Πονάει πολύ να είσαι ξένος στον τόπο σου, να μην έχει μνήμες, εικόνες, μυρωδιές από το σπίτι σου, να κυλούν τα χρόνια και εσύ να μην μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα για να φέρεις πίσω το χρόνο και όλα όσα σου πήρε οριστικά μακριά σου.
«Μοιάζω με βομβαρδισμένο τοπίο
με ένα στιχάκι που είναι μουτζουρωμένο
στης ζωής το τελευταίο θρανίο
και με πουλί ξενιτεμένο…»
Κι εμείς σήμερα, η νέα γενιά, αυτή που καλείται να πάρει στους ώμους της όλο το βάρος και τα λάθη των γενεών που πέρασαν οφείλουμε να διαλέξουμε το δρόμο που θέλουμε να ακολουθήσουμε. Τον εύκολο ή τον δύσκολο, τον ανηφορικό ή την κατρακύλα; Η δική μας επιλογή έχει ήδη παρθεί.
«Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη λευτεριά.»
Ο δρόμος που οδηγεί στην Λευτεριά είναι ο ανηφορικός, ο δύσκολος, ο δύσβατος! Αυτόν επιλέξαμε εμείς και θα τον διαβούμε ότι κι αν μας περιμένει απέναντι.
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης
