Οι προκλήσεις των Τούρκων δεν έχουν σταματημό. Αυτή τη φορά, η προκλητικότητά τους έλαβε χώρα στη Θράκη, την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου, στο πλαίσιο τουρκικής εκδήλωσης. Τοποθέτησαν γιγάντιες πινακίδες στη λεωφόρο που συνδέει τα Ελληνοτουρκικά σύνορα που αναγράφουν «Δεν ξεχνάμε τα αιματηρά Χριστούγεννα του 1963». Με αυτόν τον τρόπο, εξισώνουν την εισβολή στην Κύπρο με τις δήθεν βιαιότητες των Ελλήνων της Κύπρου τα Χριστούγεννα του 1963. Παράλληλα, απαιτούν να κατέβουν οι ελληνικές πινακίδες που αναγράφουν το «Δεν Ξεχνώ» και αναφέρονται στην εισβολή του τουρκικού Αττίλα, οι οποίες είναι τοποθετημένες σε εισόδους πόλεων της βόρειας Ελλάδας.
Παρόντες στην εκδήλωση ήταν δημοσιογράφοι, πολιτικά πρόσωπα, υπερασπιστές δικαιωμάτων της τουρκικής μειονότητας της ελληνικής Θράκης, με ηγετικό πρόσωπο τον εκ Κομοτηνής μεγαλοεπιχειρηματία σιδήρου και πρόεδρο του Συνδέσμου πολιτισμού και αλληλεγγύης των Ελλήνων – Τούρκων, Φερούχ Οζκάν. Οι διοργανωτές της εκδήλωσης είχαν το θράσος να εξισώσουν την βάρβαρη εισβολή και κατοχή του Αττίλα στην Κύπρο με τη δολοφονία τ/κ μητέρας και των τριών παιδιών της, κάτι το οποίο δεν διενήργησαν καν Κύπριοι. Με την τοποθέτηση των γιγαντοαφισών, προσπαθούν να προκαλέσουν, χρησιμοποιώντας τη συνηθισμένη πλέον για αυτούς μέθοδο. Τη μέθοδο της προπαγάνδας.
Ο Οζκάν αναφέρθηκε σε λάθη της Ελλάδας και δολοφονικές ενέργειες που δεν πρέπει να ξεχαστούν. Με τη σειρά του, γνωστός Τούρκος πολεμικός ανταποκριτής και σύμβουλος της προέδρου του «Καλού Κόμματος», το οποίο είναι το κόμμα των Γκρίζων Λύκων, επεσήμανε ότι η Ελλάδα στη Δυτική Θράκη εξακολουθεί να διατηρεί εχθρική στάση και δεν ακολουθεί τις συμφωνίες, επιρρίπτοντας ευθύνες στους σύγχρονους πολιτικούς της Ελλάδας. Κάπως έτσι, προσπαθούν μέσω της προπαγάνδας τους να επιρρίψουν ευθύνες σε Κύπρο και Ελλάδα, παρουσιάζοντας τη χώρα τους ως το θύμα της υπόθεσης.
Στις πινακίδες κάνουν λόγο για την παραμονή των Χριστουγέννων του 1963, κατά την οποία τ/κ μητέρα μαζί με τα τρία της παιδιά βρέθηκαν δολοφονημένοι στο σπίτι τους σε μια τ/κ συνοικία της Λευκωσίας. Η τουρκική πλευρά, εκμεταλλεύτηκε το γεγονός αυτό και το παρουσίασε με δικό της τρόπο, αναφέροντας ότι «Στις 24 Δεκεμβρίου 1963, δολοφονήθηκε με δεκάδες σφαίρες στο σώμα της στην Κύπρο από ελληνικές συμμορίες, όπου βρήκαν τραγικό θάνατο και τα τρία παιδιά της. Η ιστορία που είναι γνωστή ως «αιματηρά Χριστούγεννα», έχει καταγραφεί αναλυτικά. Στη Λευκωσία, όπου συνέβη το περιστατικό, το σπίτι-λουτρό αίματος, στην οδό Şehit Mürüvvetİlhan στην συνοικία Kumsal (περιοχή Ομορφίτας) και ο κήπος μετατράπηκαν σε Μουσείο Βαρβαρότητας, ώστε η σκοτεινή ημέρα να μην μπορεί να ξεχαστεί και να διατηρηθεί με ίχνη της στο διηνεκές».
Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Σύμφωνα με το βιβλίο του κ. Γεννάρη και τα όσα εμπιστεύτηκε στον ίδιο ένας Τούρκος δημοσιογράφος που παρευρέθηκε στο συμβάν, η αλήθεια είναι ότι ο σύζυγος και πατέρας της οικογένειας είχε σκοτώσει όλη την οικογένειά του. Ο αληθινός υπαίτιος του εγκλήματος απομακρύνθηκε από τους Τούρκους και στάλθηκε μακριά για να ξαναχτίσει τη ζωή του και να μπορέσει να συνδεθεί το ζήτημα με τους Έλληνες της Κύπρου. Παράλληλα, το γεγονός αυτό δεν διαδραματίστηκε σε καμία περίπτωση στη συνοικία της περιοχής της Ομορφίτας, όπως οι Τούρκοι παρουσιάζουν, αλλά σε μια τουρκική συνοικία στη Λευκωσία, όπου κανένας Έλληνας δεν μπορούσε να πλησιάσει, λόγω της υπεράριθμης προστασίας που υπήρχε από τον τουρκικό στρατό.
Τέτοια περιστατικά σε συνδυασμό με την προπαγάνδα, ουκ ολίγες φορές σημειώθηκαν κατά την περίοδο εκείνη, καθώς αποτέλεσαν πολιτική της ΤΜΤ στην Κύπρο για την εξασφάλιση των συμφερόντων της Τουρκίας στο νησί. Η προπαγάνδα του τότε έρχεται να συναντήσει αυτήν του σήμερα, που η Τουρκία εξακολουθεί να χρησιμοποιεί χωρίς ίχνος ντροπής και αξιοπρέπειας. Τις εν λόγω αφίσες συνοδεύει το σλόγκαν «Ε φτάνει πια γείτονες είμαστε δεν πάει έτσι», θέλοντας να περάσουν το μήνυμα ότι «Φτάνει η ένταση, είμαστε γείτονες, αλλά παρόλα αυτά δεν ξεχνάμε τα αιματηρά Χριστούγεννα του 1963».
Δηλαδή, οι γείτονές μας που επικαλούνται δήθεν την ειρήνη, μας κάνουν μάθημα προκειμένου να σταματήσουμε τις ανύπαρκτες «βιαιότητες και τις προκλήσεις», αφήνοντάς τα όλα πίσω μας, αλλά παρόλα αυτά «Δεν ξεχνούν τα αιματηρά Χριστούγεννα του ‘63». Το πλέον τραγικό είναι η αντιμετώπισή μας από τους Τούρκους ως γείτονες, την ίδια στιγμή που έχουν διαπράξει στον Ελληνισμό τα πιο βάναυσα εγκλήματα, με αποκορύφωμα την 45χρονη κατοχή στην Κύπρο.
Πραγματικά, είναι άξιο απορίας το πώς οι πολιτικοί μας ηγέτες εξακολουθούν να έχουν εμπιστοσύνη σε έναν τέτοιο αδίστακτο λαό, που προσπαθεί με στημένα στοιχεία να αποκτήσει όλα όσα δεν του ανήκουν. Είναι άξιο απορίας γιατί να εμπιστευτεί κάποιος την Τουρκία που διεκδικεί την Κύπρο, τη Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου και τον θαλάσσιο φυσικό πλούτο των δυο ελληνικών μας κρατών. Με το πέρασμα της ιστορίας, μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι αυτός ο λαός δεν έχει απομεινάρια συνείδησης και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως ειρηνικό λαό, όπως αυτοαποκαλούνται οι Τούρκοι. Το μαρτυρούν σθεναρά τα γεγονότα της αιματοβαμμένης μας ιστορίας μέχρι και σήμερα.
Γραφείο Τύπου
Π.Ε.Ο.Φ Θεσσαλονίκης
